Yeni eğitim ve öğretim yılının başladığı şu günlerde okul kırtasiye masrafları velilerin belini kırıyor.
Okula yeni adım atan bir Anaokulu öğrencisinin kırtasiye masrafları yaklaşık 2.000 TL tutmakla beraber, bu masrafa forma, ayakkabı, mont vb. eklemeleri den alırsanız bu masrafa birkaç bin TL daha eklemeniz gerecektir. Servis parasını eklerseniz tablo içinden çıkılmaz bir hal alıyor.
İlkokul öğrencileri de anaokulu öğrencilerinden pek de farkı olmadan, sene başında ortalama 2000 2500 TL masraf ile eğitim ve öğretim yılına başlamaktadır.
Orta ve lise öğrencileri bir nebze masrafların düşse de bütçeye ek olarak almış oldukları harçlıklar yine ailelerin bütçelerini zorlamaktadır.
Eğer üç çocuğunuz varsa geçinmek için mutlaka ek bir iş bulup gelirinizi arttırmak veya eş dost akrabadan yardım almanız gerekecektir.
Devletin öğretim yılı başlarında bedava dağıttığı kitaplar yaraya biraz merhem sürse de, özellikle lise sınıflarında, öğrenciler ek kaynak almak zorunda kalıyorlar.
Ülke genelinde eğitim eşitliğini sağlamak zorundayız. Eğitimin kalitesini yükselterek, gelişmiş devletlerle aramızdaki farkı kapatmalıyız.
Eğitimde ara eleman sorunu çözecek şekilde yeniden yapılandırılmasına gerektiğine inananlardanım. Özellikle meslek liselerinin yaygınlaştırılarak, ülkenin ihtiyacı olan mesleklerde ara, kalifiye eleman sorununu çözmek zorundayız. Geçen senelerde duayen bir sanayicinin söylediği bir söz aklıma geldi… Meslek lisesi, memleket meselesi… Bu gerçekten çok önemli. Ülke sanayisinin ihtiyaç duyduğu personeli, belli bir kalitede eğittiğiniz zaman, hem üretim kalitesi artacak, hem de işsizliğin önlenmesinde önemli bir hamle yapılacaktır.
Eğitim hayatına başlayan bir öğrencinin yetenekleri konusunda da doğru yönlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Eskiden Osmanlı Medreselerinin girişinde bulunan tabelada yazanlar aklıma geldi. Burada hiçbir balık uçmaya, hiçbir kuş yüzmeye zorlanmaz…
Bir öğrencinin sadece problem çözmek veya bir yazar hakkında bilgi bilmesiyle de iş bitmiyor. Eğitim ve öğretim kol kola yürütülmelidir. Okullarda öğrencilere milli ve manevi değerler gerçek anlamda sevdirilmelidir. Ardan kırk yıllık bir zaman geçmesine rağmen öğretmenimize saygı duyabiliyorsak okulda bir şeyler öğrenebilmişiz diyebiliyoruz. Sınıfta öğretmenine saygı göstermeyen bir öğrenci istediği kadar okul okusun bir noktada boş olduğunu zaman içerisinde görecektir.
Öğretmenlerimizi de unutmamız gerekiyor. Onlara gereken önemi ve değeri veremezsek, bunun acı sonuçlarını önümüzdeki yıllarda göreceğimizden emin olabilirsiniz.
Deniz TURAN
